< Krakende Trede >

Krakende trede

Traag druppelt het zwarte goud, parel na parel in de kan. Hortend en stomend kucht de percolator zijn stoom uit wanneer hij zijn ogen uitwrijft. Elke ochtend hetzelfde liedje, schreeuwerige stemmen die de laatste nieuwsflash door de boxen jagen. En dan dat monotoom piepje ook altijd! Net voor een iets zwaardere stem de hele resem files opsomt. Een mens zou al kloppende koppijn krijgen van enkel dat piepje te moeten horen.
De rolluiken op, de nacht in de keuken binnenlatend. Geen ziel staat op om vijf uur. Toch niet in dit plattelandsdorpje waar zelfs de haan uitslaapt. Ach, het loont wel, een basis inkomen, maar het is genoeg.

Terwijl de boter over het brood wordt verdeeld, spitst hij de oren. Daar komt zijn zon. Krakende trap, dan nog twee treden, geritsel van voeten die in pantoffels schuiven en uiteindelijk het ritmische geslenter tot aan de keukentafel. Een liefdevolle kus op de wang en eindelijk wordt hij wakker. Wat zou het leven toch zijn zonder die kus. Waarschijnlijk enkel piepjes, een hele dag lang.

Hij laat de keuken voor wat ze is, vertrekkend in een zweem van koffie en eieren. Krakende trap op, piepende deur door. Als een slaapdronken beer zoekend naar een verfrissende poel, graait hij naar de warm-water-kraan. Twee handen vormen een kommetje. Vullend met water. Zwaartekracht trotserend gaat het kommetje richting neus, waar het opsplitst om weer handen te worden. Handen, zoekend naar een handdoek. Gelijkertijd staart de protagonist zichzelf aan, in de koude spiegel. Staren is het juiste woord. Staren, zoals kinderen elkaar het langste in de ogen kijken. Staren, zoals men enkel naar ouderdom kan staren, met een mengeling van verbazing, herkenning en weemoed. Onder de bekende wenkbrauwen weigeren de ogen weg te kijken. Uiteindelijk breekt de sponshanddoek, inclusief stomme afwerking, het spanningsveld.

Het lint van de badjas valt. Een been omhoog, steek die voet door de pijp en nu het andere been. Manchetknopen verdwijnen in gaten, de obligatoire windsor-knoop volgt als routineuze handeling. Een kreunende trede, nog twee stappen, het geritsel van veters die gestrikt worden. Na het ritmische geslenter, geeft hij de kus. Door de deur, in de auto, in de file.
Tot vanavond!